Hiraeth

 Yaşamın coşkusunu, en mutlu cümlelerimi başucumdaki kâğıda akıtırkenki acı mürekkebi izlerken buldum kendimi. Hafif solmuş sayfanın utangaç heyecanıyla, diğerlerinden farksız olduğunu iddia eden kalemin tereddüdüyle bakıştılar epey. Mürekkebin acısı demişken, sahi, yazacağı kelimelerin duygular karşısında kifayetsiz kalışından mı acı olması, duyguların kelimelere sığmayıp çaresiz oluşundan mı acı olması?

Var olmalıyım, dedim, bir yerlerde var olmalıyım.
Çıkardım biçare ellerimi ceplerimden. Var olmak, parmak uçlarımda hissettiğim üşümek miydi?
Ciğerlerimi acıtacak kadar çektim içime havayı. Var olmak, yok olunca içe çekilemeyen nefes miydi?

Usulca başımı kaldırdım yukarı; baktım uzunca, bulutların mavilikten sıkılıp kararmaya meyilli hâline.
Var olmak, gökyüzüne bakınca bulutları görmek değil de toprağı görmek miydi?

Az aşağıdaki sokakta bisiklet sürüp koşarak kahkaha atan çocukların sesleri misafirlik etti kulaklarıma.
Var olmak, bağırmak değil; duyabilmek miydi?

Kapandı gözlerim ardından.
Adını bilmediğim gri, eski bir binaya dayadım sırtımı. Karşımdaki binaların balkonlarında akşam güneşine huzur veren kokularıyla eşlik eden, renkli renkli saksılarda yetiştirilen adını bilmediğim ama çocukluğumdan anımsadığım çiçekleri izlerken buldum kendimi.

Dudaklarımda anlamsız bir tebessüm, birbirini takip edemeyen birkaç yersiz gözyaşı düştü önüme.
Çocukken sokaklarda koşturup eve döndüğünde, en sevdiğin yemeğin kokusunu kapıyı çalarken alıp midede uçuşan kelebekleri hissetmek miydi var olmak?

Kaybolmuş gibi hissedip var olmaya dair endişeleri olanların, var oldukları veya olmadıklarından ziyade; var olduklarını hissettiklerini hatırlatan varlıkları kaybetmeye dair korkularını yitirmek istemediklerinden böyle bir ıstırap içindeymiş gibi yaşamaları…
Oysa ki var olabilmek, 509.200.000 km²’lik bir evrende, 500 kelimelik bir sayfayla cüretsizce, ancak bir o kadar da heybetli bir başkaldırıdır.
Böyle bir cüret, ancak koca evrende bir başına hissedenlerin kaburgalarından inşa edilmiş bir ev olsa gerek.
Çatısı olmayan, başına gelebilecek her şeyi yaşamın parçası kabul edip, duvardan değil; göğüs kafesindeki kaburgalardan yapılmış bir ev burası.

Oysa evin tanımına bakınca, bugüne dek yüz binlerce tanımı yapılmıştır.
Bu kadar anlamı olan bir kelimenin ya hiç anlamını kimse bilemedi ya da tüm tanımlar doğruydu; herkesin “ev” diye bildiği yer farklıydı.
Aynı evde yaşayanların dahi evi farklıyken, evrendeki tüm çatısı olan dairelere “ev” diyebilmek nasıl mümkün olabilirdi?

Oysa “Ev, senin kendinle yakın olduğun yerdi.”
“Ev, yakınlığın ve uzaklığın olmadığı yerdi.”

Gündüzleri herkes izlerken, parmak uçlarıyla kıyıyı sevip; geceleri herkes gittiğinde acımasızca kıyıya kendini vururken bulan deniz gibi bakıyor yaşama artık gözlerinin içi.
Özlemle sevgiyi arayıp, öfkeyle nefreti bulmaktı döngün.
Oysaki var olabilmenin tek koşulu vardı: “Sevmek, sevilmek.”
İlk sevildiğini hissettiğinde evindeydin.
Her kapıyı tıklatıp sevileceğini sandığından, tanımadığın evlerin anahtarlarını doldurdun ceplerine başlarda.
Şimdi ise tüm evleri tanıyan ama hiçbirinde yaşayamayan bir misafir gibisin.

Cüretsizce o kafa tuttuğun dünyada, sevildiğin yeri ararken, sevildiğin yerde dünyayı bulamamanın buhranında bir utanç gibiydi bu misafirlik.
Var olmanın kavgası aslında tüm evrene dair değil, kendi evrenine dairdi.
Asıl evrenin ise; kapısını tıklatmadan içeri girebildiğin, geri dönerken kapıda kalmaktan korkmadığın için ceplerinde anahtarla gezmek zorunda kalmadığın bir yerdi.
Birkaç sıcak göğüs kafesiydi.

Bir akşam sohbetinde gözlerin kısılarak kahkaha atabildiğin birkaç arkadaş,
Yüz hatlarını izlerken seni kendine hayran bırakacak bir yaren,
Yorulduğunda tebessüm ederek başını dizine alan bir şefkat…
Bu, göğüs kafesinin içindekilerdi.

Göğüs kafesine bak ve alman gerektiği nefesleri hatırla.
Nefes al.
Ve göğüs kafesindekileri hatırla.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İlk ve Sonbahar

 Göğüs kafesimin tam ortasında bir acı, bir iğne batırmışcasına kalbime. Nereye dönsem batar, nereden dönsem batar. Gidememekle kalamamanın kavgasının resmi gibi benim dünyaya kafa tutan sol yanım. Tek kurşun patlamadan kıvrandıracak kadar acı bir sızıyla; tek yara almadan, kan kaybından bayıltacak bir derin sivrilikle çarpar göğsüme her seferinde. Ne zaman ki başımı kaldırsam; dudaklarım ayrılıp iki cümle kuracak olsa bu kavgaya dair, nefesim bıçak olur, keser sözümü. Günün saatine bakmadan karanlık çöker odama, güneşin sıcaklığı fark etmeden soğukluk çarpar tenime… Çatallaşmış sesim bir cüretle birkaç cümle kurmayı dener bazen; kelimelerim devrikleşir, cümlelerim ard arda değil, üst üste yığılır. Ne kalabalıkta kayboldum, ne de tenhada yalnız kalabilenlerden oldum ben hep. Terazinin sağ kefesinde miyim, sol kefesinde mi diye düşündüm bunca yıl. Şunu fark ettim artık, ne terazinin sol kefesi sağ kefesinden; ne de terazinin sağ kefesi sol kefesinden hafif. Sağ kefedeki yalnızlıkl...
Devamı

Kaçtığını Arayanlar

  Kaburgasının her bir kemiği lime lime kırılanların pervasızca dik duruşunun, yalandan tebessümüne benziyordu seninle son bakışmamız. Sırça gibi göz bebeklerinden görmüştüm; evrenin kaçıncı olduğunu bilmediğim ama “eşsiz olan harikası” denilecek denli güzelliğine şahit oluşumu. Bir şahidin son cümleleridir bunlar, bir celladın bir şahide son gülüşüdür bu satırlar. Baltanın ucunda, burun deliklerimden karın boşluğuma dek yakan bir öfke; sehpada ise baltayı bekleyen, çocukça bir buruklukla birkaç damla gözyaşı kıvranmakta. Bakmayın damlaların öyle kıvranışına; çocuğun korkusundan değil onlar, çocuğun son çocukluğundan, sonun ilk acısından. Acı… Kaç duyu organı hisseder acıyı? Cepheleri gri renkli evlerin mutfaklarında mı aramak gerek acıyı? Basamakları gıcırdayan merdivenlerin sessiz avlularında bağırmak mı gerek acıyı? Kapının sesine yalın ayak, tabanı yana yana koşan çocuğun telaşesinden mi izlemek gerek acıyı? Hepimiz, şüphesiz ki bu satırları okurken acıyı aramaya koyuldu...
Devamı

Sessiz Sözüm

Sevgi; alfabesi olmadan tüm evren tarafından konuşulan ve kimsenin anlamadığı tek dildir sanırım. Bu dile kulakları sağır, dudakları mühürlenmiş olan ben ise, bu dilin sınavından kalan en başarılı öğrencisiyim. Kaldığım sınavın ilk boş sayfasına şu cümleyi karalamıştım: ‘’İki insanın birbirini sevmesiyle başlayıp bir ömür sevgiyi bir daha bulamamanın telaşesidir bu yaşam.’’ Çocukken sevginin sıcaklığı ile gülümseyerek uyuyakalacağım gecelerde, soğuk ranzanın yanağıma bıraktığı soğukluğun griliğindendir sanırım benim bu dile yabancı kalışım. Silüetini ezbere bildiğim ama adını asla bilmediğim biriydi sevgi, nerede sorsalar tanırım, nerede görsem yabancı kalırım. 8 yaşındayken bir babanın okul sabahı mahcubiyetle asılı olan pantolonundaki 3-5 bozuk lirayı verirken göz büyüttüğü günün sabahından tanırım sevgiyi ben mesela. 10 yaşındayken bir pazar akşamı top oynarken, en sevdiği pantolonun dizlerini çamura bulaşmış diye kızılmayan çocuğun mutluluğundan tanırım ben sevgiyi mesela. Ya da ...
Devamı